Hoofdstuk 1 – De ultieme kasteelroman

Let op: elk hoofdstuk staat maar 2 dagen online, dus wacht niet te lang met lezen!

 

1.

 

‘Love is in the air, everywhere I look arouuuuund,’ zong Miranda luidkeels mee met de radio. Ze haalde flink uit op het laatste woord en floot de melodie maar mee toen ze moest constateren dat ze de rest van de tekst niet zo goed kende. Het liedje van John Paul Young stamde al uit 1977, dus ze nam het zichzelf niet al te kwalijk. Vrolijk neuriënd draaide ze de parkeerplaats van haar werkplek op.

Vandaag hing er inderdaad liefde in de lucht. Na de lunch zou ze op weg gaan naar kasteel de Haar om daar verslag te leggen van een bruiloft en het feest daarna. Twee bekende TV-presentatoren zouden er allerlei BN’ers vermaken met hapjes, drank en live muziek om hun liefde voor elkaar aan de wereld te verklaren. Het feest zou tot in de late uurtjes doorgaan.

Miranda werkte al jaren voor AD Utrechts Nieuwsblad als verslaggever en redacteur. Ze was voor de krant ook al vaker op kasteel De Haar geweest, maar dan om artikelen te schrijven over allerlei festivals. Sinds de verslaglegging van Lumineuze Nachten, dat in december altijd op het kasteelterrein plaatsvond, was ze er al even niet naartoe geweest. Daar kwam dus verandering in. Vorige week had ze de mail van de eindredacteur in haar inbox aangetroffen en ze had er sindsdien enorm naar uitgekeken.

Met een gelukzalige zucht stapte Miranda uit en sloeg het portier achter zich dicht. Het zonnetje scheen, de vogeltjes floten en alle bloemen waren in volle bloei. Wat een prachtdag voor een bruiloft! Dat hadden Emmy en Folkert (de twee presentatoren die samen Heel Holland Danst verzorgden) toch maar mooi voor elkaar. In Nederland wist je het nooit met het weerbericht, al organiseerde je het medio juni.

Ze frommelde haar zwarte haren in een slordige knot en wilde net op weg gaan naar de ingang van het gebouw, toen ze in haar tas het bekende piepje van binnenkomende werkmail hoorde. Nieuwsgierig hengelde Miranda haar mobiel uit haar schoudertas en opende de app. In de header van de mail stond “Verslaglegging en foto’s bruiloft De Haar”. Zouden het wat laatste aanwijzingen zijn..?

Haar hart stond even stil toen ze de mail opende en zag dat ze niet de enige was die hem had gekregen. In de CC stond… Sander Hoekema. ‘Nee,’ gromde ze bijna onhoorbaar. ‘Dit meen je toch niet?’

Helaas: Gerard Bouwman, de hoofdredacteur, meende het wél. Beste Miranda en Sander, ik koppel jullie vandaag aan elkaar om een flitsend verslag over Emmy en Folkert te schrijven én fotograferen… Haar ogen vlogen nog over de regels terwijl haar brein al ergens anders was. Namelijk bij het onmogelijk stuk vreten dat Sander Hoekema heette. Moest ze nou serieus met hém op stap naar dit romantische evenement?

‘Zo, wat kijk jíj chagrijnig. Heb je een vlieg ingeslikt?’ De schelle stem van haar collega en goede vriendin Charlotte liet haar opschrikken uit haar duistere gedachten. De blonde vrouw, die net als zij 35 was en al jaren bij de krant werkte als columnist, sprong net van haar fiets en zette het ding in de stalling.

‘Nee. Er is niks. Laat maar,’ weerde ze af.

Charlotte fronste. ‘Miranda Visser, doe effe normaal. Je vertelt mij altijd alles, dus nu ook.’ Ze sloeg haar armen over elkaar en keek Miranda onverbiddelijk aan.

Die liet een zucht ontsnappen. ‘Ik moet met Sánder naar De Haar. Zie ik net in de mail.’

Charlottes ogen werden groot. ‘Oh, wacht… hij was toch degene die zo’n ongezouten mening had over je boeken?’

‘Zeg maar gerust dat hij ze helemaal heeft afgefakkeld. Op De Ultieme Leesbubbel, nota bene.’

Bijna niemand wist dat Miranda onder een pseudoniem al jaren feelgoodboeken schreef. Omdat ze daar pas na haar dertigste mee was begonnen, had ze geen zin gehad om het hele traject met een uitgever in te stappen. Ze gaf de boeken in eigen beheer uit en beleefde een hoop lol aan haar verhalen met de wereld delen. Online had ze als “Madelief Janssen” een enorme following en ze had een jaar geleden een gat in de lucht gesprongen toen de bekende feelgoodwebsite De Ultieme Leesbubbel een recensie-exemplaar van een van haar boeken had aangevraagd.

Toen ze de link naar de recensie doorgemaild had gekregen, had ze hem met kloppend hart geopend… en met tranen in haar ogen de waardering van drie sterren gelezen, die volgens de recensent “eigenlijk maar twee-en-een-halve ster” was.

Onrealistisch. Te zoetsappig. Hangt van cliché’s aan elkaar. Weinig vernieuwend in het genre. Het commentaar was snoeihard geweest. De recensent genaamd S. Hoekema had niets heel gelaten van haar met passie geschreven roman over een vrouw die op groepsreis naar de Balkan op latere leeftijd nog de liefde van haar leven vindt.

Haar ouders en broer hadden haar een peptalk gegeven. Alle dingen die ze zeiden, wist Miranda natuurlijk wel (“je lezers vinden het toch mooi?”, “je kunt niet iederéén tevreden stellen”, “feelgoodromans zijn altijd een beetje cliché”), maar toch. Het had haar moeite gekost om het aan te durven haar volgende roman wéér naar De Ultieme Leesbubbel op te sturen, maar het had Miranda onwaarschijnlijk geleken dat dezelfde zuurpruim dat boek ook in handen zou krijgen. Er werkten daar tenslotte tientallen recensenten!

Blijkbaar had S. Hoekema een soort fascinatie voor haar vreselijk geschreven boeken ontwikkeld, want ook haar tweede boek was aan diens gepeperde mening ten prooi gevallen… en dit keer werd het met slechts twee sterren gewaardeerd. Het liefste was ze in een of ander donker hol weggekropen.

Toen Sander Hoekema als freelance columnist en fotograaf een paar maanden geleden hun team kwam versterken, waren haar antennes meteen rechtop gaan staan. Het had Miranda weinig moeite gekost om te achterhalen dat hij ook weleens recenseerde voor bekende boekenwebsites, dus de conclusie lag voor de hand. Ze had Charlotte (groot fan van haar boeken) in vertrouwen genomen. Ergens was Miranda verrast geweest dat de zure recensent een veertigjarige man bleek te zijn.

‘Nou ja…’ begon Charlotte op aarzelende toon. ‘Iedereen mag een mening hebben, toch? Het was maar één mening. Jouw lezers vinden alles wat je schrijft, geweldig.’

Miranda haalde diep adem om Charlotte uit te leggen dat die éne mening op die zeer bekende website nou niet bepaald had bijgedragen aan meer naamsbekendheid (of in elk geval niet het soort bekendheid waar ze op zat te wachten), maar ze hield zich in. Het had geen zin. Iemand die geen auteur was, begreep dit soort dingen gewoon niet. Sander begreep zélf waarschijnlijk niet dat hij met zijn keiharde woorden op haar ziel had getrapt. En nou moest ze met dat stuk verdriet de hele middag en avond op pad. ‘Ja, iedereen mag een mening hebben,’ antwoordde ze, ‘en die van mij over Sander Hoekema staat al vast.’